Ik heb het dan toch maar geprobeerd…. Ergens opnieuw beginnen….
Nu eens niet met web-log, ook niet met punt of met blogspot, maar met een eigen domein. Dat programma iWeb kwam tenslotte niet voor niets met mijn macbook, toch?
Ik weet nog niet hoe alles werkt en het is ook nog niet helemaal zoals ik het wil hebben, maar het begin is er.

Jullie kunnen mij vinden op:

www.snowcherries.eu

Deze web-log blijft voorlopig gewoon bestaan. Misschien ga ik ‘m missen en ga ik hier verder bloggen. Zo niet, dan blijven in elk geval mijn oude berichten hier bewaard….

En zie hier; het eerste voordeel van bloggen met een wachtwoord op je log….

Ik moet voor mijn werk altijd erg voorzichtig zijn, maar nu, met een select clubje, kan ik daar wat makkelijker over babbelen. En dan kan ik ook best foto’s plaatsen die ik net in mijn woonplaats heb gemaakt.
Want ja…. ik woon in noord-Groningen en ben zo iemand die (nu nog) niet eens naar haar werk kan. Geen treinen, geen bussen, in de wijk is niet gestrooid en ook de hoofdwegen zijn vrijwel onbegaanbaar…. Maar het ziet er schitterend uit, dat moet gezegd worden!

F wil niet meer, het lijkt voorbij….

Een lullig mailtje in mijn mailbox liet me weten dat hij aan alles wat er in de afgelopen 7 a 8 maanden is gebeurd ‘mooie herinneringen’ bewaart, maar dat het (nu) niet in zijn leven past.

Hij heeft al een vrouw…

En natuurlijk wist ik dat dit moment eens zou komen, maar ik had het nog niet verwacht, nog niet gewild…

Meer dan ooit wil ik juist nu bij hem zijn, juist nu. En het kan niet… Hij antwoordt niet eens meer op mijn mail die ik terug stuurde.

Misschien moet ik blij zijn; nu wordt het ook in mijn privxe9-leven wat rustiger en makkelijker, maar zo voelt het nu nog absoluut niet.

Zoals wel meer mensen hier, vind ik het fijn om te kunnen schrijven over wat mij bezig houdt, zonder dat bekenden van mij alles kunnen meelezen. Helaas ben ik er achter gekomen dat mijn web-log een stuk minder anoniem is dan ik dacht. En dat voelt vervelend. Ik voel me niet meer vrij hier neer te zetten wat ik wil. Daarom heb ik tijdelijk mijn web-log beveiligd met een wachtwoord.
Omdat ik eigenlijk het liefst gewoon ‘openbaar’ wil schrijven (zijn sommige van de toevallige voorbij-surfers niet soms de meest bijzondere, lieve, leuke mensen die je wilt blijven volgen?), wil ik een nieuwe log aanmaken.

Om toch een positief kantje aan het vervelende verhaal te vinden, bedacht ik dat ik nu ook ergens anders naartoe zou kunnen gaan dan naar web-log. Maar waar naartoe? En waarom? Ik wil graag een blog zonder reclame en met de mogelijkheid zelf een layout te maken (ik gruwel van standaard sjablonen voor mijn niet standaard schrijfsels). Betaalde log is geen probleem, mits niet te duur….

Waar zitten jullie? En waarom? En hoe bevalt het? Tell me!

Ken je dat, het gevoel hebben dat je van alles ‘moet’? En erger nog; dat er ook nog van je verwacht wordt dat je al die verplichte nummers quasi-vrijwillig doet, met een blije en enthousiaste glimlach op je gezicht? Het is in de afgelopen twee weken bijna een soort tweede natuur geworden.

Nog geen twee weken geleden kreeg ik te horen dat ik hals over kop gedetacheerd zou worden en inmiddels zit ik alweer ruim een week op mijn nieuwe werkplek. En ‘moeten’ is een vreselijk nadeel dat onlosmakelijk is verbonden met een nieuwe werkplek. Ik moet met iedereen kennis maken. Ik moet al die mensen onthouden. Ik moet aardig tegen ze doen. Ik moet enthousiast zijn over mijn nieuwe werk. Ik moet accepteren dat ik na ruim een week nog steeds niet de benodigde programma’s en inloggegevens heb om mijn werk goed te kunnen doen. Ik moet begrijpen dat het minimaal anderhalve week kost om te
zorgen dat een telefoon werkt. Ik moet op de foto zodat mijn gezicht door het hele gebouw op allerlei schermen te zien is. Ik moet een stukje over mezelf schrijven voor het personeelsblad. En zo kan ik nog
wel even doorgaan…

Ook privxe9 moet er vanalles: Ik moet met een vriendin uit eten. Ik moet naar de verjaardag van een goede vriend. Ik moet naar mijn moeders verjaardag. En eigenlijk moet ik ook F de deur wijzen. Of ik moet
accepteren dat ik hem alleen spreek en zie wanneer dat hem uitkomt. Ik moet ook bedenken wat ik met ‘vriendje’ wil (die momenteel overigens weer – al dan niet tijdelijk – tot de categorie ‘ex’ behoort). Ik moet
weten of ik hem leuk genoeg vind. Ik moet weten of ik kan accepteren dat hij de komende pakweg 15 jaren drie dagen per week zijn kind in huis heeft die hij heeft besloten te krijgen met een andere vrouw….

En ik ben moe van het moeten….

Gisteravond hoorde ik Miranda Bailey in Grey’s Anatomy iets zeggen als: “Je moet doen wat jij wilt, wanneer jij dat wilt en om je eigen redenen. En als je het niet wilt is dat ook goed.”

En ik besloot dat dit mijn nieuwe motto wordt.

To be continued….

Piekeren = dingen niet willen aanvaarden zoals ze zijn.
___________________________________________________________

Het is tijd mijn leven weer wat op orde te krijgen, bedenk ik als ik opsta en hoofdschuddend in gedachten de afgelopen weken langsloop. Mijn tv is dood gegaan en miraculeus weer opgestaan, vriendje en F waren beiden weg en zijn allebei weer terug en ik ben blond geworden om een week later mijn kapper te smeken mij toch weer bruin te makenx85 Kortom: not so good.

Vandaag heb ik een vrije dag. Ik besluit orde op zaken te stellen; betaal mijn rekeningen, ruim mijn huis op en begin met het opschrijven van mijn web-winkel plannen x96 waar ik al zox92n vijf jaar mee rond loop maar nog nooit iets mee heb gedaan. En dan gaat het meteen al mis; ik raak verzand in lappen tekst over waar je allemaal aan moet denken. De naam mag nog niet bestaan en mag ook niet lijken op iets bestaands. Maar, er zijn wel uitzonderingen, althans, volgens mij is Dove chocola echt iets anders dan Dove shampoox85 En zijn ze niet ook nog allebei x91rijk en romigx92? Het is mij een raadsel waar de grens ligt. Zeker als ik lees dat Timmy Holedigger hondenshampoo niet mag omdat het teveel lijkt op Tommy Hilfigers modeconcern. En dan zijn er ook nog dingen als KvK-nummers, BTW-constructies en een soort branche-organisaties waar je soms verplicht lid van moet wordenx85

Het duizelt me en ik besluit weer eens te gaan hardlopen. De laatste keer dat ik dat deed was ergens in augustus. De laatste keer daarvoor in mei. Ik sprint de trap op en schiet in mijn hardloopkleren. Schoenen aan, muziekje op en overmoedig sprint ik de deur uit. Zeer overmoedigx85 Al na weinig meer dan een halve kilometer kom ik er achter dat ik veel de hard van start ben gegaan. Ademen doet pijn, hardlopen lijkt onmogelijk en ik heb zin direct terug te gaan. Ik loop een stukje gewoon en ga daarna in een lager hardlooptempo verder. Even lijkt het te lukken, maar na nog geen anderhalve kilometer kan ik echt niet meer en loop ik met de pest in terug naar huis. Een groep bejaarden zou het beter doen, zo stel ik me voor. Ik zie het voor me. Ze vragen elkaar vooraf nog even of de kunstgebitten stevig vast zitten met kukident zodat ze er niet uitvallen en schuiven hun tenax92s recht. Ze rennen weg en ik strompel er buiten adem achteraan om vervolgens hun hangbillen in de schemering te zien verdwijnenx85

Nu de blaadjes aan de bomen langzaam bruin kleuren en naar beneden vallen en het al vroeg in de avond donker wordt, is het weer tijd voor huiselijke gezelligheid. Een snorrende verwarming, een dampende pot ‘herfststorm-thee’ en grote brokken speculaas. Dikke wollen truien, spinnende poezen, een rond het huis gierende wind en de gezelligheid van de televisie maken het plaatje compleet.

Alleen… in de afgelopen weken valt mij op dat mijn tv behalve de bij het programma behorende geluiden ook een soort hoge piepende en soms sissende en knetterende geluiden produceert. Als ik een voorzichtige blik door het rooster aan de bovenkant van de tv werp, zie ik een soort oranje gloeiend peertje. En af en toe, onder luid gesis en geknetter, komen daar kleine vonkjes vanaf.
Dat ding, dat gloeiende peertje, is de beeldbuis, vertellen vermeende kenners mij. En dat ding hoort te gloeien. Niets aan de hand. Maar zo’n ding hoort toch niet te knetteren? werp ik nog vertwijfeld tegen, waarop wordt toegegeven dat dat inderdaad een beetje bijzonder is.

In de afgelopen weken is het gezellige geknetter en gesis dat bij vlagen de geluiden van de tv-programma’s vergezelde, er voor mij bij gaan horen. Een soort extra dimensie, een toevoeging aan de hierboven omschreven gezelligheid. Tot gisteravond…

Vol goede moed zet ik aan het begin van de avond de tv aan, me verheugend op een relaxed avondje met Grey’s Anatomy. Als ik naar boven loop om de was op te hangen, realiseer ik me zo ergens tussen het ophangen van mijn handdoeken en mijn strings, dat de tv wel erg hard staat. Zo hard had ik ‘m toch niet gezet? Als ik klaar ben met de was en ik de woonkamer weer binnenloop, valt me op dat het snerpende geluid uit mijn tv slechts afkomstig is van Fran Drescher in The Nanny. Er knettert en sist niks meer en het beeld is akelig zwart, met xe9xe9n grote roze streep die horizontaal op het beeldscherm staat. Onwillekeurig doet deze streep me denken aan een zwangerschapstest. Slechts xe9xe9n streepje. Niet zwanger. Niets meer te verwachten. Mijn tv is dood…

Zachtjes neurie ik Doris Day van Doe Maar: Hxe9, er is geen bal op de tv… ~nee, alleen een streepje… Ik pak mijn laptop en op internet zoek ik de aflevering van Grey’s Anatomy die ik dreig te missen. Ik bekijk ‘m online en de aflevering van volgende week bekijk ik ook maar alvast, nu ik toch bezig ben. En even twijfel ik of ik xfcberhaupt wel een nieuwe tv nodig heb. Zonder tv kan ik bovendien mijn kabelaansluiting opzeggen. Dan bespaar ik toch maar weer mooi zo’n 15 euro per maand. Of is dit nu typisch een voorbeeld van doorschieten in zuinigheid?

Ik ben mannen-moe. Ik ben er klaar mee. Ik heb het gehad. Vriendjes met kinderen, mannen die al vrouwen hebben, de “ideale schoonzoon” die mij belazertx85. Ze zijn allemaal de revue al eens gepasseerd en ik ben het zat. Ik kan best zonder, zo houd ik mij voor, luidkeels meezingend met Destinyx92s Childx92s Independent women.

Is dit een nieuwe gril? Een nieuw inzicht? Ik moet bekennen dat dat niet waar is; ik ben gewoon hardleers, of vergeetachtig. Want eigenlijk was ik al heel jong doordrongen van het feit dat een man-loos leven soms erg prettig kan zijn. Na een puberteit met kalverliefdes voor puisterige jongetjes die het leuk vonden je schooltas te stelen of schunnige dingen in je agenda te schrijven, koos ik zo rond mijn achttiende voor dames. Ik “verkende de markt” en bleef plakken bij nummer drie met wie ik een maand of negen een leuke tijd heb beleefd.

En toen vergat ik hetx85 Ik ging studeren en kreeg mijn eerste echte vriendje, binnen een jaar gevolgd door nummer twee, en weer een jaar later nummer driex85 En toenx85 na die paar mislukkingen was ik er opnieuw klaar mee. Opnieuw koos ik voor een vrij drastische en radicale oplossing. Ik was midden twintig en maakte een afspraak met een klooster. Een kleine week heeft het brave meisje in mij het stoute meisje onderdrukt. Een kleine week was ik volmaakt gelukkig zonder mannen. Maar ik kwam toch terug.

En toen vergat ik het weerx85 Vriendje vier en vijf kwamen, en later zes. Toegegeven, vriendje nummer xe9xe9n figureerde af en toe ook nogx85 Ik was mijn geloof in de liefde al lang kwijt, maar een beetje lol kon geen kwaad, dacht ik toen.

En toen kwam F en vergat ik ook mijn beetje-lol-kan-geen-kwaad-plan. En “vriendje” dook vrij vlot daarna ook op.

Maar nu weet ik het weerx85 “Vriendje” (eindelijk eens een fatsoenlijke-echt-voor-mij-kiezende-veel-van-mij-houdende-goud-eerlijke-knappe-man) is weg omdat onze toekomst-ideexebn onverenigbaar lijken. En F laat eigenzinnig als hij is alleen iets horen wanneer het hem uitkomt. Hij heeft tenslotte thuis een vrouw. Ook al is dat eentje die vermoedelijk niet meer met een droge onderbroek kan trampolinespringen. Vandaag stuurde ik F een lief berichtje; geen reactie. Eergisteren ging het al net zo. En toen realiseerde ik me dat dat veel vaker gebeurt. En dat ook vrijwel elke afspraak die we maakten op mijn initiatief was.

En ik ben er weer klaar meex85

Ik denk dat het mens-eigen is om te leven met illusies. De illusie dat andere mensen dingen zullen overkomen, maar jou zelf niet. Natuurlijk weet je wel dat er dingen zijn die jou ook kunnen raken, maar die wetenschap stop je diep weg. Zelfs als het gaat om onontkoombare zaken als oud worden en grijze haren krijgen.

Het is nog maar een paar maanden geleden dat ik met een stel mensen grapjes stond te maken over die modellenprogrammax92s die tegenwoordig op tv zijn. “Zou jij echt niet meedoen?” vroeg iemand mij, en ik lachte de vraag weg met een: “Joh, daar ben ik toch veel te oud voor? Ik ben bijna 30, dat is zo ongeveer pensioenleeftijd voor een model. Ik zou hooguit nog anti-rimpelcrxe8me kunnen promoten.” En toen was dat grappig. Toen welx85

Maar een aantal weken geleden, ontdekte ik een grijze haar. Eentje maar, dus ik trok het ding er dapper uit en leefde verder. Maar nu, bij nadere inspectie, blijk ik toch wel best veel grijze haren te hebben. En ik heb donker haar, dus ze vallen nog op ook. Even googlen en wikipedia lezen, maakte mij niet vrolijk; gemiddeld verschijnen de eerste grijze haren tussen het veertigste en vijftigste levensjaar, stond er. IK BEN NOG GEEN DERTIG!

Laatst deed ik een testje: x93Ontdek je echte leeftijdx94 en ik was 43×85.

I should have knownx85.

En toch kon ik geen weerstand bieden aan de onbedwingbare drang in elk geval het grijze kleurtje van mijn web-log maar vast over te verven tot ik een nieuwe lay-out heb verzonnen. En dat kan nog wel even duren, want creativiteit wordt ook minder, zo met het ouder worden.